Harm Schreven liep in Den Haag de eerste editie van The Hague marathon. Hij maakte het volgende verslag, lees en geniet !:
Van een solo-start naar een persoonlijk record
3:21:06! Een nieuw persoonlijk record, 6 minuten en 35 seconden sneller dan mijn vorige marathon vorig jaar in Rotterdam. Maar minstens zo mooi: ik heb onderweg volop kunnen genieten van de sfeer en het publiek. Ik vertel jullie graag wat over de aanloop naar mijn vijfde marathon en hoe ik deze “first edition” van de Haagse marathon heb beleefd.
Van drie naar één
Mijn volgende grote doel was eigenlijk de marathon van Rome in maart 2027. Maar ik zocht nog een mooie uitdaging voor het najaar. Linda en Katja hadden zich al ingeschreven voor de eerste marathon van Den Haag. Toen er nog startbewijzen beschikbaar waren, leek het me leuk om met z’n drieën mee te doen. Dat liep anders. Linda raakte geblesseerd en Katja kon van Rob een startbewijs voor Eindhoven overnemen. Zo bleef ik als enige over. Dan maar solo naar Den Haag!
Grimmige zaterdag
Zaterdagmiddag haalde ik mijn startnummer op in Den Haag. De sfeer in de stad en zo ook bij het evenemententerrein op het Malieveld is behoorlijk grimmig: demonstraties, oproep tot rellen via social media, veel politie, vuurwerkknallen en met hout bekleedde etalages om vernielingen tegen te gaan. Ook een groep ADO-supporters is op de been om hun stadje te beschermen tegen de demonstranten/raddraaiers, maar toen ik ze op Het Plein zag werd ik daar nou niet heel geruster op. Aan het einde van de middag keerde de rust terug. Na een pastadiner in een knus Italiaans restaurantje ga ik naar mijn hotel. Daar wachtte me een verrassing: Linda en onze vijftienjarige dochter Noortje hadden stiekem een lief succeskaartje in mijn koffer gestopt. Zo voelde die solo-marathon toch een stuk minder solo.
Een fantastische marathondag
Zondagochtend is de sfeer op het Malieveld compleet anders: gezellig, enthousiast en vol verwachting. Ook het weer werkte mee: tien graden en nauwelijks wind. Met gezonde spanning in het startvak brengt een plaatselijke volkszanger in plat Haags het “Ow, Ow, Den Haag” ten gehore. Het knalt uit de speakers, gevolgd door opzwepende beats. Het is 10 uur, daar gaan we!
Kleine pasjes
Mijn plan is de eerste tien kilometer rond 4:50 per kilometer te lopen en van daaruit licht te versnellen om uiteindelijk onder 3:25 uit te komen. Het plan lukt heel aardig, ik zit na 10 kilometer iets onder dit schema, maar het voelt heel comfortabel. Ik heb geleerd van mijn eerdere 4 marathons en weet deze keer mijn loop heel vlak in te delen. Tot kilometer 35 gaan de blokken van 5 kilometer rond 4:45 per kilometer. Halverwege kom ik door in 1:40:19. Na kilometer 35 krijg ik het wel wat zwaarder. Dat heeft vooral te maken met gemene klimmetjes in Scheveningen. Daar dacht ik aan trainer Martijn: “Kleine, vlotte pasjes omhoog!” Geen trail, maar zijn aanwijzingen kwamen uitstekend van pas. Bedankt, Martijn! Desondanks ging dit 5 kilometerblok in 4:55/km. De laatste 2 kilometer naar de finish kan ik er nog 2x 4:41/km uitpersen en kom ik moe, maar voldaan met mijn nieuwe beste tijd over de streep.
Meer dan alleen een PR
Het publiek was fantastisch, zowel in Den Haag als in het Westland en Scheveningen. Wat een sfeer! Kinderen met bordjes voor high fives en toeschouwers die mijn naam roepen die ze van mijn startnummer aflezen. Ik heb hem vast wel honderd keer gehoord. Ook goedbedoelde adviezen, “Blijf naar voren kijken Harm!” of “Dit is een goed groepje hoor, daar wil je in zitten.” Ik kan het helemaal beamen als ik met een groepje van 6-7 lopers de laatste kilometers trotseer. En dan op verschillende plekken weer opzwepende muziek. Het deed me erg denken aan mijn laatste marathon in Rotterdam. Voor mij is de marathon Den Haag zeker de #eennamooiste en dat voor hun debuut. Dit is een klassieker in de maak.
Dank aan de club
Tot slot, ik loop al ruim twintig jaar hard, maar de progressie leek er een beetje uit. Nu ik ongeveer een jaar bij AV Olympus train, heb ik mijn PR’s op de 5 kilometer, 10 kilometer, halve én nu dus ook de hele marathon flink verbeterd. Veel dank aan onze trainers Eric, Mandie en Martijn en aan alle loopmaatjes voor de gezelligheid, motivatie en inspiratie. Aan de twee lange mannen die me tijdens de kernoefeningen nét wat verder laten stretchen, wat mijn snelheid ten goede komt. Aan de lopers met een prachtige, soepele loopstijl, waar ik soms jaloers naar kijk. Tot slot haal ik ook inspiratie uit de fitte zestigplussers van onze club.
Al met al kijk ik met veel plezier en voldoening terug op mijn vijfde marathon. Ik hoop dat Rome in maart net zo mooi wordt.
